Water stroomt altijd naar beneden. Uiteindelijk zou een polder die lager ligt dan de omgeving vollopen met water.
Daarom ontwikkelde de Nederlanders in de 17e eeuw water molens. Door de wind draaien de wieken, de assen in de molen en daarmee het scheprad of de vijzel die het water omhoog brengen vanuit de polder in het water daarbuiten.
In de vroege middeleeuwen dreigde het goede landbouwgebied tussen Enkhuizen en de Noordzeekust ten onder te gaan aan het geweld van de Zuiderzee. Samenwerkende heersers hebben toen in stukje en beetje dijken om het gehele gebied aan gelegd. Uiteindelijke werd dat een dijk ring die om het gehele gebied lag en bekend staat als de West Friese omringdijk
De Schermer was tot 1635 een meer in Noord-Holland ten Oosten van Alkmaar. Het vormde een bedreiging voor de omgeving en er was land nodig. De steden Alkmaar en Amsterdam groeide en er waren veel hongerig monden te voeden.
Het droogmalen volgde die van de Beemster die in 1612 droog was gelegd. De drooglegging ging toen nog met windmolens. Omdat het om best diepe meren ging en een windmolen maar een het water maar enkele meters omhoog kan pompen heeft men de drooglegging gedaan in met tussen boezems op verschilleden niveau’s
Nederland werd gevormd door de zee en de rivieren die daarin uitstroomde. Daar ontmoeten tegengestelde stromen (en zout en zoet water) staat het water regelmatig stil en daar vallen zand, grind enzo eruit op de bodem.
Er vormde zich een ondergrond van zand en grind en op de overgang tussen de zee en het rivier water duinen.
Achter de duinen was het effect van de zee veel minder. Daar groeide veel planten. De dode resten daarvan bleven daar liggen en hoopte zich op en zo vormde zich een moeras.
Dat moeras groeide zelfs als kussens boven het water uit.
Klik hier om uw eigen tekst toe te voegen